Η απάτη του Ομπάμα

Ο Μπαράκ Ομπάμα αποδείχτηκε ίσως ο πιο απίθανος και o μεγαλύτερος υποκριτής Αμερικάνος πρόεδρος, ύστερα απο μια 8 ετίας του υπερσυντηριτικού βλάχου George Bush jr(απο το Τέξας).

Όχι μόνο δεν σταμάτησε τον πόλεμο στο Ιράκ(σαν άλλος Nixon έλεγε ότι θα γυρίσει πίσω τους φαντάρους), αλλά πέρασε νόμο στην Γερουσία για να ενισχύσει τον πόλεμο ενάντια των Ταλιμπάν.

Επίσης εκεί που φαίνεται η γύμνια του στο ζήτημα της εργασίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η ανεργία στις Η.Π.Α καλπάζει με γρήγορους ρυθμούς όπως διαβάζω στην εφημερίδα Έθνος.

Η ανεργία τον Οκτώβριο έφτασε στο 10,2%, για πρώτη φορά από τον Απρίλιο του 1983. Ομως, το νούμερο αυτό δεν «λέει» όλη την αλήθεια: από το ποσοστό έχουν εξαιρεθεί οι άνεργοι που έχουν απελπιστεί και δεν ψάχνουν για δουλειά, καθώς και όσοι υποαπασχολούνται, οπότε το πραγματικό νούμερο εκτιμάται ότι φτάνει το 17%.
Επίσης, το 10,2% δεν «λέει» πως το 35% όλων των ανέργων -άνδρες και γυναίκες- ψάχνουν για δουλειά περισσότερους από 6 μήνες και πως το μεγαλύτερο ποσοστό ανέργων είναι οι νέοι έως 30 ετών.

Αλλά κι όσοι δεν είναι άνεργοι, έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με συρρικνωμένα ωράρια που συνεπάγονται μειωμένες αποδοχές, ενώ ήδη η ήττα των Δημοκρατικών στις πολιτείες της Βιρτζίνια και Νιου Τζέρσεϊ (εκλέχτηκαν Ρεπουμπλικανοί κυβερνήτες), τις οποίες ο Ομπάμα είχε κερδίσει εύκολα στις προεδρικές του 2008, συνδέεται με την απαισιοδοξία που αισθάνονται οι Αμερικανοί για την πορεία της οικονομίας. Και ο Λευκός Οίκος για να προλάβει τα χειρότερα, αποφάσισε την παράταση καταβολής επιδομάτων ανεργίας σε πολιτείες με υψηλή ανεργία.
 

Αργοπεθαίνει

Σε όλη τη χώρα όμως, από την άλλοτε «χρυσή» Καλιφόρνια που ζει στο χείλος της χρεοκοπίας, στο λαμπερό Λας Βέγκας και στο Ντιτρόιτ, έδρα της άλλοτε κραταιής αυτοκινητοβιομηχανίας, όσοι ζουν με κουπόνια φαγητού και ζεσταίνονται με καυσόξυλα, αντιμετωπίζουν την οικονομική ύφεση σαν μία φωτιά που καταστρέφει τις θέσεις εργασίας και τις οικονομίες τους.
Το Ντιτρόιτ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα πόλης που αργοπεθαίνει. Η πόλη, όπου εδρεύουν οι «Τρεις Μεγάλες», δηλαδή οι αυτοκινητοβιομηχανίες General Motors, Ford και Chrysler, υπήρξε συνώνυμη του αμερικανικού ονείρου. Τη δεκαετία του '50, οι κάτοικοί της διέθεταν μεγάλα αυτοκίνητα, σπίτια, ψώνιζαν σε εντυπωσιακά καταστήματα και είχαν το υψηλότερο κατά κεφαλή εισόδημα στις ΗΠΑ.
Σήμερα η πόλη έχει συρρικνωθεί στις 900.000 από 2,5 εκατ., η ανεργία κυμαίνεται στο 29%, ενώ το 21,7% των οικογενειών ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Σε ορισμένα προάστια, τα σπίτια πουλιούνται φθηνότερα από ένα αυτοκίνητο, με τη μέση τιμή αγοράς να μην ξεπερνάει τα 7.500 δολάρια. Κι όμως, κανείς δεν αγοράζει.

Σε πρόσφατη δημοπρασία 9.000 κατασχεμένων σπιτιών, μόλις το 1/5 βρήκε αγοραστές. Ολοένα και περισσότεροι βασίζονται στο φαγητό που προσφέρουν δωρεάν διάφορες οργανώσεις, όπως η Τράπεζα Φαγητού Γκλίνερς, που τους τελευταίους 12 μήνες έχει διαθέσει 14.000 τόνους φαγητού ακόμα και σε ανθρώπους οι οποίοι πριν από λίγο καιρό στήριζαν το έργο της.

ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ

Η Καλιφόρνια έχει το μεγαλύτερο έλλειμμα σ’ όλη τη χώρα. Φτάνει τα 24 δισ. δολάρια και ήδη πληρώνει με κουπόνια πολλές από τις υποχρεώσεις της. Το ποσοστό φτώχειας φτάνει το 13%, ενώ το ποσοστό ανεργίας είναι 11%.
Στη μικρή πόλη Εκλκχάρτ της Ιντιάνα, την οποία ο Ομπάμα έχει επισκεφτεί 4 φορές σε 15 μήνες και τη χρησιμοποιεί ως παράδειγμα της κρίσης που βιώνουν οι μεσοδυτικές πολιτείες, η ανεργία είναι υψηλότερη του 15% και σχεδόν οι μισοί κάτοικοί της παίρνουν κουπόνια φαγητού για να τραφούν.

Πραγματικά ο Ομπάμα έχει εξαπατήσει τον κόσμο και τους πολίτες σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι ένα δημιούργημα εικονικό, δεν υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος που έχει προωθηθεί τόσο πολύ απο τα παγκόσμια ΜΜΕ, να φέρει την άνοιξη στην παγκόσμια αγορά.

Η οικονομική του πολιτική δεν διαφέρει και τόσο απο τις πολιτικές του ΠΑ.ΣΟΚ που ετοιμάζει να πάρει νέα ΣΚΛΗΡΑ φορολογικά μέτρα, η οικονομική κρίση είναι απλά το πάτημα  του Κεφαλαίου αλλά και των Πολυεθνικών για να μπορεί να εφαρμοστούν μέτρα τέτοια που να φέρουν τεράστιες κοινωνικές ανισότητες.

Αρκετές τράπεζες στις Η.Π.Α που είχαν ισχυρό οικονομικό απόθεμα αγόρασαν εκείνες που έκλεισαν με αποτέλεσμα να διπλασιάσουν και να τριπλασιάσουν τα κέρδη τους

 Βλέπουμε καθαρά ποιοι κρύβονται πίσω απο τους Πλανητάρχες και ποίοι οι πραγματικοί παγκόσμιοι κυρίαρχοι του παιχνιδιού.
Η οικονιμική κρίση έχει ευνοήσει μια ορισμένη ομάδα ανθρώπων και ιδιαίτερα τους τραπεζίτες και τα στελέχη ισχυρών Πολυεθνικών.

Ο πρόεδρος Οbama δεν έχει κάνει ΤΙΠΟΤΑ για να μειώσει την ισχύ των τραπεζών όπως είχε δεσμευτεί προεκλογικά ότι θα έβαζε τάξη στις αυθαιρεσίες του τραπεζικού συστήματος,  αντίθετα   έδωσε το έδαφος για να ενισχύσουν την πολιτική τους και να αυξήσουν τα κέρδη τους.

Ο πρέδρος Obama εκτός απο την άστοχη πολιτική του, έχει ενοχλήσει και τους Αφροαμερικάνους   αφού αν κοιτάξουμε στο indy διαβάζουμε τα έξης:

Καταγγέλλοντας τον Μπαράκ Ομπάμα, που χαρακτήρισαν εκπρόσωπο «της ισχύος των λευκών με μαύρο πρόσωπο», εκατοντάδες Αφροαμερικανοί έκαναν χθες, Σάββατο, πορεία στο Λευκό Οίκο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις πολιτικές του πρώτου μαύρου προέδρου στην ιστορία των ΗΠΑ και απαίτησαν να επιστρέψουν οι Αμερικανοί στρατιώτες που πολεμούν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.
Ήταν η πρώτη διαδήλωση Αφροαμερικανών εναντίον της κυβέρνησης Ομπάμα μετά τη χαρακτηρισθείσα «ιστορική» ανάληψη των καθηκόντων του την 20ή Ιανουαρίου.
 
Οι διαδηλωτές κατήγγειλαν τον πρόεδρο για τη συνέχιση της «ιμπεριαλιστικής» πολιτικής της Ουάσινγκτον σε διεθνές επίπεδο. «Αναγνωρίζουμε ότι ο Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα είναι η λευκή ισχύς με μαύρο πρόσωπο», δήλωσε ο Ομάλι Γιεσιτέλα, ιστορικό στέλεχος του κινήματος των μαύρων για τα πολιτικά δικαιώματα και πρόεδρος της συμμαχίας Black is Back, που διοργάνωσε την κινητοποίηση.
 
«Είναι ένα εργαλείο των ιμπεριαλιστών εχθρών μας. Ζητάμε την ελευθερία μας. Και ζητάμε ο Ομπάμα να αποσύρει όλα τα στρατεύματα [των ΗΠΑ] από το Αφγανιστάν αμέσως».
Οι διαδηλωτές ζήτησαν επίσης από τον Ομπάμα να καταργήσει την Africom, την αμφιλεγόμενη Διοίκηση Αφρικής των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, ενώ φώναξαν συνθήματα όπως «κάτω τα χέρια» από τη Βενεζουέλα και υπέρ της κατάργησης των εμπάργκο σε βάρος της Κούβας και της Ζιμπάμπουε.
 
Ο Τσαρλς Μπάρον, δημοτικός σύμβουλος στη Νέα Υόρκη, πρώην μέλος των Μαύρων Πανθήρων, του κινήματος που έδρασε από την δεκαετία του 1960 ως εκείνη του 1970, επιτέθηκε στον πρόεδρο λέγοντας πως αψηφά τα δεινά των αφροαμερικανών.
«Δεν είμαστε ικανοποιημένοι από αυτόν. Τα περί ελπίδας και αλλαγής δεν έγιναν πραγματικότητα για τους μαύρους», είπε ο Μπάρον στο Γαλλικό Πρακτορείο στην διάρκεια της διαδήλωσης.
 
«Χαιρόμαστε που ο Μπαράκ Ομπάμα έσπασε το λευκό μονοπώλιο στο Λευκό Οίκο, αλλά δεν ζητούσαμε μια αλλαγή του ενοίκου του Λευκού Οίκου μόνο στο χρώμα, από το λευκό στο μαύρο, ζητούσαμε αλλαγή στην εξωτερική πολιτική και στην εσωτερική πολιτική», πρόσθεσε. «Όταν ένας μαύρος με εκμεταλλεύεται όπως ένας λευκός, δεν λιγοστεύει ο πόνος», κατέληξε.
 
Οι διαδηλωτές κάλεσαν ακόμα να απελευθερωθεί άμεσα ο πρώην Μαύρος Πάνθηρας Μουμία Άμπου-Τζαμάλ, που έχει καταδικαστεί για την δολοφονία ενός λευκού αστυνομικού το 1982 στην εσχάτη των ποινών.
 
Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε το αίτημα του Άμπου-Τζαμάλ να επανεκδικαστεί η υπόθεσή του, επικυρώνοντας τη θανατική ποινή που του επιβλήθηκε.
 
Οι μαύροι Αμερικανοί ψήφισαν κατά συντριπτική πλειοψηφία τον Δημοκρατικό Ομπάμα στις περσινές εκλογές, όταν κέρδισε το Ρεπουμπλικάνο γερουσιαστή Τζον ΜακΚέιν. Περίπου το 13% των πολιτών των ΗΠΑ είναι Αφροαμερικανοί.

Το μόνο που έχω να πω ότι σιγά σιγά οι Αμερικάνοι αργήσουν σιγά να ξυπνάνε και να βλέπουν τι πραγματικά γίνεται

Διότι τίποτα δεν είναι αληθινό αν δεν το δούμε στην πράξη και πραγματικά ο Μαύρος πρόεδρος έχει συμπεριφορά λευκού είναι ένα απλός υποκριτής και τίποτε παραπάνω...








YΓ
Κυκλοφορεί μια ταινία στο διαδίκτυο με τίτλο Obama Deception, τσεκάρετε εδώ και κατεβάστε την πείτε μου τις απόψεις σας στα σχόλια

ΥΓ1
Ρίχτε μια ματιά εδώ στο video  που μιλάει ο Noam Chomsky για τον Οbama και θα δείτε ότι δεν έχει πέσει καθόλου έξω

Ένα εξαιρετικό video απο τους Ράδιο Αρβύλα...

Δείτε ένα ενδιαφέρον video απο τους Ράδιο Αρβύλα



ΥΓ
Αφιερωμένο στους φίλους πασόκους...

Ποιός στα αλήθεια είμαι εγώ και που πάω...(σκέψεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου)

17 Νοεμβρίου 1973, θυμάμαι κάτι σχολικές εορτές, κάτι χορωδίες στο σχολείο και ειδικά στο Λυκείο, μια μεγάλη συναισθηματική κατάσταση, Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία και βέβαια θυμάμαι τις κομματικές φωνές στο ΕΜΠ στην Πατησίων απο τα κομματόσκυλα που καπηλέυονται τον ιερό αγώνα της Ελευθερίας.

Διάφορες αναμνήσεις προσωπικές στην διαδρομή της ζωής μου, έτσι απλά και λιτά, ο καθένας κάνει τις αναλύσεις του και βγάζει ανάλογα με την ιδεολογική-ατομική θέση του για το Πολυτεχνείο και την δικιά του ουτοπία.

Δεν με ενδιαφέρει τι λένε τα κόμματα ή ο καθένας που δηλώνει αριστερός η αναρχικός για το πολυτεχνείο, έχω βαρεθεί να ακούω συνέχεια τα ίδια και ίδια ο καθένας με κάθε προπαγανδιστικό μέσο να προωθήσει  την δικιά του θέση, το Πολυτεχνείο ήταν μια απλή εξέγερση εναντίον της Στρατιωτικής Αμερικανόφερτης Χούντας, ένας αγώνας δίκαιος, για Ελευθερία και Ανεξαρτήσια  που απο ορισμένους χώρους θεωρήθηκε προβοκατόρικος(διαβάστε εδώ την πανσπουδαστική 8).

Σήμερα ο αγώνας για Ελευθερία και Ανεξαρτησία είναι περισσότερος επίκαιρος απο ποτέ,  διότι ο αγώνας αυτός σε μια Ελληνική κοινωνία σκλαβομένη στις τράπεζες, στα πολιτικά συμφέροντα(κόμματα και εν γένη ραγιαδισμός), χωρίς την κατάλληλη νοοτροπία και ανέυ κοινωνικής αλληλεγγύης είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ για όλους μας...

Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε ότι πλέον τίποτα δεν μας προσφέρουν στο πιάτο, αν πραγματικά δεν παλέψουμε για αυτό.

Η γενιά μου και γενικότερες οι νέες γενιές  βάλλεται απο παντού, απο ένα κακό εκπαιδευτικό σύστημα, με ένα λύκειο που έχει μετατραπεί σε εξεταστικό κέντρο, με ένα πανεπιστήμιο της απάτης και της αρπαγής κοινοτικών κονδυλίων δήθεν για έρευνα, με ένα επαγγελματικό μέλλον που συμβαδίζει με τα κόμματα εξουσίας και με μια Αριστερά που έχει αυτοκτονικές τάσεις, φαίνεται ότι δεν υπάρχει λύση και καμία διέξοδος.

Δυστυχώς ηττηθηκατε κύριοι που εξαργυρώσατε το Πολυτεχνείο και τους κοινωνικούς αγώνες ναι μέν, δώσατε το αίμα σας και φάγατε το ξύλο απο την Αστυνομία της Χούντας, για να έχετε το δικαιώμα του λόγου,  δεν κατάφερετε όμως να εδραιώσετε τις καλύτερες και ανάγκαιες συνθήκες για τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας.

Τα έχετε στείλει στην ανεργία, στα stage, στις απαράδεκτες συμβάσεις εργασίας και δεν προσφέρεται το μέλλον εκείνο που θα μπορέσει να τους κάνει πιο ικανούς πολίτες του άυριο.

Η μόνη λύση για τις επόμενες γενιές , ίσως να είναι μια εξέγερση χωρίς την τυφλη άναρχη βία του Δέκεμβρη, με ένα κόσμο αρκετά πιο συνειδητοποιημένο, που να μην έχει εξαρτήσεις απο κανένα και απο τίποτα...

Που να γνωρίζει τι ζητάει και να έχει σαφή και ξεκάθαρες θέσεις και όχι σαν το πολιτικό σύστημα που δυστυχώς απο το Πρωθυπουργό μέχρι τον εξωκοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΕΕΚ, δεν ξέρει τι θέλει και τι ζητάει απο το κράτος και απο τον λαό.

Ο καθένας το βλέπει μέσα απο το δικο του πρίσμα και δυστυχώς τα πράγματα αν δεν συντονιστούν τότε δεν θα υπάρξει καμία λύση.

Όποιος έχεις εξαρτήσεις στενόμυαλες και ιδεολογικές, αυτός που  έχει σκέψεις ακραίες δίκαια ή άδικα  (όπως οι ένοπλες  οργανώσεις τύπου ΣΕΧΤΑ ή Επαναστατικού Αγώνα),  δεν προσφέρει τίποτα αντίθετα χτυπά το μαστίγιο στην πλάτη του ανθρώπου σκλάβου...

Ας σκεφτούμε λίγο πιο ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ την κατάσταση που επικρατεί  τότε ίσως αποκτήσουμε το Ψωμί μας, την Παιδεία μας και την Ελευθερία μας.

Κλείνω την ανάρτηση με το τρομερό κομμάτι του Διονύση Σαββόπουλου που λέγεται  Ωδή στον Γιώργο Καραισκάκη και παραθέτω και τους τρομερούς ποιητικούς στίχους που πρέπει να αφήσουν το στίγμα τους για τις επόμενες γενιές ατομικά αλλά και συλλογικά...



Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος
εικόνες ξεχύνονται με μιας
πού πας παλικάρι ωραίο σαν μύθος
κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς

Και όλες οι αντένες μιας γης χτυπημένης
μεγάφωνα και ασύρματοι από παντού
γλυκά σε νανουρίζουν κι εσύ ανεβαίνεις
ψηλά στους βασιλιάδες τ' ουρανού

Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ

Πού πας παλικάρι πομπές ξεκινούνε
κι οι σκλάβες σου ουρλιάζουν στο βωμό
ουρλιάζουν τα πλήθη καμπάνες ηχούνε
κι ο ύμνος σου τραντάζει το ναό

Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
οι προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ

Περι εμβολίων και παρενεργειών

Επειδή αυτές τις ημέρες γίνεται ντόρος για το εμβόλιο του Η1Ν1 και επειδή γίνεται ένα σχετικός πανικός απο τα ΜΜΕ και διάφορους άλλους τυχάρπαστους που προσπαθούν ορισμένα πράγματα να τα μηδενίσουν, θα αναφέρω σε τούτη την ανάρτηση στοιχεία απλά για το τι είναι εμβόλια και πώς πρέπει να εφαρμοστούνε, καθώς και μελέτη για τον νέο εμβόλιο του Η1Ν1.

Εμβόλια

Ο ανθρώπινος οργανισμός, όπως και κάθε μεγαλοοργανισμός, διαθέτει και αναπτύσσει αμυντικούς μηχανισμούς προστασίας ενάντια σε «ξένους εισβολείς», είτε πρόκειται για μικροοργανισμούς, είτε γενικότερα για κύτταρα ή ουσίες που αναγνωρίζονται ως εχθρικές-βλαπτικές. Τα μόρια τα οποία αναγνωρίζονται ως εχθρικά και προκαλούν την ανοσο-αντίδραση ονομάζονται αντιγόνα και κάθε μικροοργανισμός διαθέτει πολλά τέτοια, κυρίως πρωτεϊνικής σύστασης, αλλά και πολυσακχαριδικής ή γλυκολιπιδιακής. Η άμυνα πάντως του οργανισμού μας και ο περιορισμός της λοίμωξης στηρίζεται και επιτυγχάνεται μέσω της ανοσοαπάντησης έναντι όχι όλων, αλλά μικρού κάθε φορά αριθμού «καθοριστικών» αντιγόνων.

Το ανοσιακό σύστημα του οργανισμού μας είναι ένα πολύπλοκο και σε πολλαπλά επίπεδα δομημένο σύστημα αναγνώρισης και εξουδετέρωσης των βλαπτικών γι αυτόν παραγόντων. Αδρά μπορούμε να διακρίνουμε δύο σκέλη ανασοαπάντησης: εκείνο των μη -ειδικών μηχανισμών (έμφυτη-φυσική-μη ειδική ανοσία) και εκείνο των ειδικών (ειδική-επίκτητη ανοσία), σκέλη που συμπληρώνουν και επηρεάζουν επίσης το ένα το άλλο.

Στο πρώτο μη ειδικό σκέλος υπάγονται μηχανισμοί που διαθέτουν όλα τα φυσιολογικά άτομα από τη γέννησή τους, και δεν προϋποθέτουν προηγούμενη «γνωριμία» με τον βλαπτικό παράγοντα, ούτε αφήνουν κάποιο είδος «μνήμης», χρήσιμης για επόμενη επαφή με τον μικροοργανισμό. Αντίθετα, η ειδική ανοσία αναπτύσσεται στον χρόνο, προϋποθέτει «γνωριμία» με τα αντιγόνα και επαυξάνεται με την επανειλημμένη έκθεση-επαφή, αποτελώντας ένα σύστημα που διαθέτει μνήμη, ώστε γρήγορα και αποτελεσματικά να κινητοποιείται σε περίπτωση νέας επαφής.

Πρόκειται για το σύστημα παραγωγής ειδικών αντισωμάτων, με κυριότερα εμπλεκόμενα κύτταρα τα Τ και Β λεμφοκύτταρα.

Ανοσολογική βάση του εμβολιασμού

Η λογική του εμβολιασμού ως τρόπου προφύλαξης από λοιμώδη νοσήματα έχει ως βάση τους μηχανισμούς της ειδικής ανοσίας. Εμβολιάζοντας ένα άτομο με κάποιο ή κάποια ειδικά καθοριστικά ενός μικροοργανισμού αντιγόνα, προκαλούμε ανοσοαπάντηση-παραγωγή αντισωμάτων, η οποία μέσα στον χρόνο θα δημιουργήσει ανοσιακή μνήμη, τέτοια που σε ενδεχόμενη μελλοντική φυσική επαφή με τον μικροοργανισμό, αυτός να καταστραφεί άμεσα και η νόσος να αποτραπεί ή να περάσει ελαφρότερα. Η βασική υπόθεση και εφαρμογή αυτής της δυνατότητας, προέκυψε αρχικά μόνο από την κλινική παρατήρηση, χωρίς βέβαια τις σύγχρονες ανοσολογικές γνώσεις. O Jenner πρώτος τον 18ο αιώνα με τον εμβολιασμό κατά της ευλογιάς και στη συνέχεια ο Pasteur εφάρμοσαν εμβολιασμούς που μιμούνταν την φυσική νόσηση, με σκοπό να ευοδωθεί μια μακρόχρονη περαιτέρω ανοσία. Η σχεδόν-νόσηση (ενίοτε και βαριά νόσηση) που προκαλείτο τότε, ήταν αποτέλεσμα της τεχνολογίας της εποχής: ο μικροοργανισμός-στόχος απομονωνόταν και γινόταν επεξεργασία εξασθένισής του, χωρίς αυτός να χάνει με ασφάλεια την λοιμογόνο του δύναμη. Με ανάλογη τεχνολογία παρασκευαζόταν και το μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιούμενο αντικοκκυτικό εμβόλιο, του οποίου στις αρχές του 20ου αιώνα κάποιες παρτίδες, στην Αγγλία κυρίως, είχαν προκαλέσει σάλο λόγω πολυάριθμων κρουσμάτων νευρολογικών βλαβών και θανάτων σε βρέφη και εξακολουθούσε για πολύ καιρό να επισύρει τη δυσπιστία και την επιφύλαξη.

Στη σημερινή εποχή υπάρχουν διαφόρων τύπων εμβόλια, ανάλογα με τον τρόπο επεξεργασίας του αντιγονικού υλικού. Άλλες φορές αυτό συνίσταται σε τροποποιημένα-επεξεργασμένα αντιγόνα (πχ τέτανος, διφθερίτιδα), άλλες σε συνδυασμό αντιγονικών τμημάτων χωρίς την παρουσία του μικροβιακού κυττάρου (πχ σύγχρονο α-κυτταρικό για τον κοκκύτη), άλλες σε ολόκληρο πλην νεκρό τον μικροοργανισμό (πχ σύγχρονο ολοκυτταρικό για τον κοκκύτη και τύπου Salk για την πολυομυελίτιδα), άλλες σε ζωντανό-εξασθενημένο (π.χ. έναντι φυματίωσης, ιλαράς- παρωτίτιδας- ερυθράς, πολυομυελίτιδας τύπου Sabin). Στο τελικό σκεύασμα συχνά περιέχονται και άλλες ουσίες, υπολείμματα της μεθόδου καλλιέργειας, συντηρητικά, ή ειδικές ανοσο-ενισχυντικές ουσίες (adjuvants), με τις τελευταίες σκόπιμα συνδεμένες για βελτίωση του αποτελέσματος. Η παρουσία αυτών των ουσιών μερικές φορές ενοχοποιείται για επιπλέον ανεπιθύμητες ή «ύποπτες» δράσεις, που κατά κανόνα θεωρούνται σπάνιες και ελεγχόμενες αλλά αποτελούν ένα ανοικτό θέμα πρόσθετου ελέγχου ασφαλείας πριν την ευρεία εφαρμογή ενός καινούριου εμβολίου και συχνά ένα από τα επιχειρήματα των αμφισβητιών των εμβολίων. Η «τελευταία»-για την ώρα- λέξη της βιοτεχνολογίας είναι η παρασκευή μοριακά καθορισμένων προϊόντων, συνθετική δηλ. παραγωγή αντιγόνων «έξω» από τον μικροοργανισμό τους, μέσω απομόνωσης της DNA-αλυσίδας που τα παράγει. Με τέτοιου είδους τεχνολογία παρασκευάζεται μέχρι στιγμής το γνωστό σύγχρονο εμβόλιο για την ηπατίτιδα Β (το παλαιότερο παρασκευαζόταν από υλικό ανθρώπων-δοτών, μέθοδο υπεύθυνη για τη μετάδοση άλλων νοσημάτων).

Από τους παράγοντες παρασκευής ενός επιτυχημένου εμβολίου είναι αδιευκρίνιστο ποιος είναι ο πρωτεύων και καθοριστικός. Η επιλογή-επεξεργασία του αντιγόνου, η οδός χορήγησης (π.χ. πόσιμο, ενέσιμο, σκαριφισμός του δέρματος), το «σχήμα»-πρωτόκολλο των δόσεων (πόσες δόσεις, σε ποια ηλικία, χρονική μεταξύ τους απόσταση), οι συνοδές ουσίες, το εξατομικευμένο ανοσιακό υπόστρωμα του κάθε εμβολιαζόμενου, είναι πάντα υπό συζήτηση. Παρά την ανάπτυξη και το εύρος των σύγχρονων γνώσεων στις ανοσολογικές διαδικασίες, παραμένουν πολλά αδιευκρίνιστα για τους μηχανισμούς ανοσοαπάντησης ή μη απάντησης, μηχανισμών που είτε είναι κοινοί σε όλους μας ως είδος, είτε είναι ατομικοί και διαφοροποιημένοι.

Ετσι, η επιστήμη των εμβολιασμών παραμένει με τον τρόπο της εμπειρική, εκτεθειμένη συχνά σε λάθη, τόσο σε επίπεδο βιολογικών φαινομένων σε κυτταρικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο πληθυσμών και Δημόσιας Υγείας. Βασικό κατ αρχήν ζητούμενο θεωρούμε την παρασκευή και εφαρμογή εμβολίων κατάλληλων να μας προστατεύσουν ατομικά αλλά και συλλογικά από νόσους που οι συνέπειές τους θα ήταν δυσμενέστερες από αυτές του εμβολιασμού.

Η ερμηνεία βέβαια του «δυσμενέστερου» ή του «λάθους» είναι πολυπαραγοντική, γιατί πέρα από τα αναπόφευκτα «καθαρά» βιοϊατρικά διλήμματα, εμπλέκονται εξ ίσου αναπόφευκτα ζητήματα οικονομικά και πολιτικά, με πολλές προεκτάσεις.

Η ατομική και η συλλογική ανοσία

Μιας και η πρακτική των εμβολιασμών αφορά μέχρι στιγμής κυρίως στην προστασία από τα λοιμώδη (μεταδοτικά) νοσήματα, ασφαλώς και αναδύονται φαινόμενα και διλήμματα που δεν αφορούν μόνον την ατομική προστασία, αλλά εξ ίσου την προστασία-ανοσία ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων. Με τον όρο συλλογική ανοσία περιγράφεται το φαινόμενο κατά το οποίο τα άτομα που δεν έχουν ανοσία γα κάποιο νόσημα (επίνοσα), προστατεύονται έμμεσα, από την παρουσία άνοσων-απρόσβλητων στη νόσο ατόμων στον πληθυσμό. Τα άνοσα άτομα δημιουργούν έναν φυσικό φραγμό στη διασπορά, αφού δε θα «κολλήσουν», άρα και δε θα μεταδώσουν τη νόσο.

Το φαινόμενο αυτό έχει παρατηρηθεί και σχολιασθεί από το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, όταν παρατηρήθηκε ότι για την αποδρομή μιας επιδημίας δεν ήταν απαραίτητη η νόσηση όλου του πληθυσμού. Ο ίδιος ο όρος «συλλογική ανοσία» (herd immunity) εμφανίζεται στη βιβλιογραφία από το 1920 και το ενδιαφέρον για τους «νόμους» της έχει αναζωπυρωθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70, με επίκεντρο την αναζήτηση εμβολιαστικών προγραμμάτων για την πλήρη εκρίζωση κάποιων λοιμωδών νοσημάτων. Ειδικά μαθηματικά-επιδημιολογικά μοντέλα έχουν χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη και την αντιμετώπιση των ζητημάτων που προκύπτουν, και έχει φανεί ότι μπορεί να υπολογιστεί κατά προσέγγιση το «κρίσιμο ποσοστό εμβολιασμού» ενός πληθυσμού, δηλαδή το ποσοστό των ατόμων ενός πληθυσμού που αν καταστεί άνοσο (με εμβολιασμό στην προκείμενη περίπτωση), θα σταματήσει η διασπορά ενός νοσήματος και μακροπρόθεσμα αυτό θα εκριζωθεί. Το ποσοστό αυτό είναι συνάρτηση της προ του εμβολιασμού μέσης ηλικίας προσβολής και του προσδόκιμου επιβίωσης του μελετώμενου πληθυσμού. Η μέση ηλικία προσβολής είναι με τη σειρά της συνάρτηση της λοιμογόνου δύναμης του μικροοργανισμού και των κοινωνικών χαρακτηριστικών και πρακτικών δημόσιας υγείας του πληθυσμού. Οι δείκτες αυτοί είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι στην προοπτική εφαρμογής εθνικών ή παγκοσμίων προγραμμάτων εμβολιασμών, με σκοπό την πλήρη εκρίζωση και εξαφάνιση κάποιων νοσημάτων, χωρίς να χρειάζεται ο εμβολιασμός ολόκληρου του πληθυσμού. Θεωρώντας εκριζωμένη παγκοσμίως την ευλογιά (τελευταίο παγκοσμίως κρούσμα το 1977),ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει ως επόμενο στόχο την εκρίζωση της πολιομυελίτιδας από τον πλανήτη, μια προοπτική ιστορικών για την ανθρωπότητα διαστάσεων.

Συλλογικά προγράμματα και ελληνική θλίψη

Μια πολύ κρίσιμη συνέπεια των εμβολιασμών είναι η μετακίνηση της μέσης ηλικίας προσβολής των επίνοσων. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, γιατί υπό ορισμένες συνθήκες ο εμβολιασμός ενός πληθυσμού μπορεί να προκαλέσει περισσότερο κακό παρά καλό! Ειδικότερα, αυτό μπορεί να συμβεί όταν α) πρόκειται για λοίμωξη που όταν προσβάλλει ενήλικες έχει βαρύτερη μορφή και β) όταν στον πληθυσμό δεν έχει επιτευχθεί ένα καθορισμένο ποσοστό εμβολιαστικής κάλυψης. Θεωρητική-στατιστική υπόθεση; Όχι! Και δυστυχώς η Ελλάδα παρασημοφορήθηκε με την θλιβερή πρωτιά και αποκλειστικότητα όπου αυτός ο προβλέψιμος επιδημιολογικά κίνδυνος επιβεβαιώθηκε, με δύο μεγάλες επιδημίες ερυθράς το 1993 και 1999, με υψηλό κίνδυνο επανεμφάνισης στο άμεσο μέλλον. Η ερυθρά, μια ήπια «παιδική» ασθένεια, εάν προσβάλει μια επίνοση ενήλικη στην αρχή της εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσει αποβολή, γέννηση νεκρού, ή παιδιού με πολλές βαριές αναπηρίες (σύνδρομο συγγενούς ερυθράς), επιπτώσεις που είχαν και οι προαναφερθείσες επιδημίες στην Ελλάδα.

Το φαινόμενο αυτό ήταν συνέπεια της πλήρους απουσίας εθνικού επίσημου προγράμματος εμβολιασμού παλαιότερα. Το εμβόλιο της ερυθράς εισήχθη στην Ελληνική αγορά το 1975 και εως το1990 η εμβολιαστική κάλυψη των ελληνόπουλων παρέμεινε κρίσιμα χαμηλή, γιατί αυτό διακινήθηκε μόνον από τους ιδιώτες παιδιάτρους (με πλήρη απουσία μιας επίσημης πολιτικής) και έτσι μεγάλο ποσοστό που τότε δεν είχε την οικονομική δυνατότητα ή πληροφόρηση, έφτασε στην αναπαραγωγική ηλικία ακάλυπτο. Η επιδημία στην οποία εκτέθηκαν, είχε αποτέλεσμα τη γέννηση παιδιών με σοβαρά προβλήματα, σε αριθμό μεγαλύτερο από ποτέ. Σήμερα, ακόμη και μετά την ένταξη του εμβολίου στο εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμών, μεγάλος αριθμός ατόμων σε αναπαραγωγική ηλικία παραμένει επίνοσος, και ο κίνδυνος μπορεί να αποτραπεί μόνον με εφαρμογή άμεσου προγράμματος στις νεαρές γυναίκες. Στην άλλη πλευρά, στις ΗΠΑ από το 1972 που ξεκίνησε ο εμβολιασμός για την ερυθρά με εφαρμογή εθνικού προγράμματος μέσα σε 3 χρόνια είχαν καλυφθεί πάνω από το 50% και μέχρι το 1980 πάνω από 95% όλων των παιδιών, καθώς και οι επίνοσες αναπαραγωγικές γυναίκες…

Δυστυχώς το πάθημα δεν μπόρεσε να μας γίνει μάθημα, γιατί εξακολουθούν να απουσιάζουν οι θεσμοί και οι μηχανισμοί εφαρμογής συλλογικών προγραμμάτων: Εδώ και λίγα χρόνια, κυκλοφόρησε στην Αγγλία το εμβόλιο για τον μηνιγγιτιδόκοκκο τύπου C, με δεδομένη την υψηλή επίπτωση της νόσου στη συγκεκριμένη χώρα.

Ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη στάθηκε επιφυλακτική, πάλι πρώτη η χώρα μας έσπευσε να το εισάγει με το εμβόλιο να εφαρμόζεται απρογραμμάτιστα σε ιδιωτικό επίπεδο, όχι μόνον χωρίς επιδημιολογική εθνική πολιτική, αλλά και εις πείσμα των υποδείξεων για αναμονή που έγιναν από κάποιους αρμόδιους φορείς (δυστυχώς μη εχόντων την θεσμική εξουσία να παρέμβουν στην πράξη, παρά τα σοβαρά και εμπεριστατωμένα επιχειρήματα). ΄

Ετσι, δημιουργείται μια εκ των υστέρων πίεση να γίνει καθολικός ο εμβολιασμός για να μην προκληθούν ανεπιθύμητα φαινόμενα από τον ατελή πληθυσμιακά εμβολιασμό, ενώ δεν υπήρχε εξ αρχής τέτοια αναγκαιότητα. Το ίδιο συνέβη και στις ΗΠΑ με το εμβόλιο της ανεμευλογιάς: Η κυκλοφορία του στην Αμερική το 1995 δεν έπεισε ούτε τους γιατρούς ούτε το κοινό γα την αναγκαιότητά του, γιατί πρόκειται για μια κατά κανόνα ήπια νόσο στα παιδιά. Η απρογραμμάτιστη και ατελής κάλυψη όμως προκαλούσε κίνδυνο φαινομένου ανάλογου με αυτό της ερυθράς στην Ελλάδα, γιατί η ανεμευλογιά στους ενήλικες προκαλεί πολύ βαρύτερη νόσο και επιπλοκές. Εκ των υστέρων κι εδώ, η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία το 2000 αναγκάστηκε να απευθύνει έντονες συστάσεις για ταχεία διάδοση του εμβολιασμού, για να προλάβει ένα πρόβλημα που δεν θα είχε, αν η παραγωγή του εμβολίου δεν «πίεζε», με εμπορικούς σχεδόν αποκλειστικά όρους.

Κατά βήμα πάλι και η Ελλάδα, βρισκόμαστε ήδη στην πόρτα του ίδιου προβλήματος, με την εισαγωγή του εμβολίου για την ανεμευλογιά εδώ και λίγους μήνες. Ο μόνος τρόπος να μην δούμε τις καταστροφικές συνέπειες που προοιωνίζονται, είναι ή να μην γίνει καθόλου ή να το κάνουν όλα τα παιδιά. Όπως φαίνεται δε θα γίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο, γιατί όπως είπαμε απουσιάζουν οι θεσμικοί φορείς που θα επέλυαν την σύγκρουση επαγγελματικών συμφερόντων και οικονομικών πολιτικών κόστους. (δυστυχώς ο επίσημος αντίλογος έχει κυρίως τη γλώσσα των αριθμών κόστους, με τον επιστημονική-επιδημιολογική άποψη να κινείται στο περιθώριο ή να χαρακτηρίζεται -κακώς στην περίπτωση αυτή- «απολογητής» της οικονομικής επιφύλαξης των ασφαλιστικών φορέων).
Όλα τούτα φανερώνουν μια πολύ σημαντική πλευρά του προβλήματος στη σύγχρονη εποχή, που θα ήταν από μόνο του ένα θέμα μελέτης και συζήτησης.

Οι προτεραιότητες και οι επιλογές της σύγχρονης ιατρικής τόσο σε ιδιωτικό όσο και σε εθνικό επίπεδο σαφώς και δεν είναι άμοιρες εμπλοκής με οικονομικά φαινόμενα και συμφέροντα, έτσι κι αλλιώς δέσμιες της γενικότερης νομοτέλειας των ελεύθερων οικονομιών μας αλλά και πολλές φορές με ολοφάνερη σκοπιμότητα που μοιάζει ανήθικη ακόμη και ιδωμένη «φιλελεύθερα», ειδικά όταν πρόκειται για την υγεία σε επίπεδο δημόσιου σχεδιασμού. Στον ελληνικό χώρο, επίσης συχνό είναι και το φαινόμενο, ακαδημαϊκοί εκπρόσωποι της Ιατρικής να γίνονται κατά καιρούς “dealers” εμβολίων μέσω των ΜΜΕ, επιδεινώνοντας έτσι το χάος που συχνά επίσης δημιουργείται από δημοσιογραφικές παρεμβάσεις υπερβάλλοντος ζήλου και χαμηλής επιστημονικότητας (παράδειγμα οι κατά καιρούς υποδείξεις για καθολικό αντιγριππικό εμβολιασμό). Δικαιολογούμαστε να έχουμε πολλές επιφυλάξεις για τα κίνητρα εκατέρωθεν, ιδιαίτερα όταν αποδεικνύεται ότι τέτοιες πρωτοβουλίες δεν αντέχουν πολύ στον επιστημονικό αντίλογο- που δυστυχώς και πάλι διεκπεραιώνεται εντός της επιστημονικής κοινότητας, χωρίς την «στέγη» της πολιτείας.

Εύλογη βέβαια και δικαιολογημένη θα φαινόταν και η αντίθετη επιφύλαξη, ότι οι «πολιτείες» μας είναι δέσμιες κι αυτές των λογικών του οικονομικού κόστους της δημόσιας υγείας. Ένα εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμών επιφυλάσσεται σε κάτι καινούριο «για το καλό μας» ή για λόγους «τσιγκουνιάς»; Αυτός πάλι που επιμένει για την εφαρμογή του, «πουλάει» απλώς ή προασπίζεται τη δημόσια υγεία; Είναι προφανές ότι η απάντηση δεν είναι εύκολη ούτε ίδια για όλες τις περιπτώσεις. Προφανώς απαράδεκτο είναι όμως μια κοινωνία να φείδεται η ίδια πόρων για να καλύψει μια ενέργεια δημόσιας υγείας, όταν επιτρέπει και ουσιαστικά παροτρύνει να την κάνει ο καθένας μόνος του, όπως του προκύψει.

Ενημέρωση του κοινού και ιατρικά ήθη

τελευταία παρατήρηση δε σημαίνει ασφαλώς ότι δεν έχει λόγο ο άμεσα ενδιαφερόμενος να αποφασίσει και να επιλέξει την στάση του. Οι επιδημιολογικοί κανόνες και το κοινωνικό «δέον»-έτσι όπως διαμορφώνονται κάθε φορά- δεν πρέπει να αγνοούν τα ζητήματα της προσωπικής ελευθερίας, και όσο και αν είναι καμιά φορά δύσκολο να διευκρινίζονται αυτά τα δύο, πρέπει να είναι αμφότερα εξ ίσου σεβαστά. Το ζητούμενο σ αυτήν την περίπτωση είναι η προσωπική επιλογή να εξασφαλίζει την ελευθερία της μέσω μιας σωστής πληροφόρησης, αλλιώς δεν είναι εν τέλει ούτε ελεύθερη ούτε υπεύθυνη. Οι πηγές όμως της πληροφόρησης του κοινού δεν είναι πάντα αξιόπιστες και έγκυρες, ή και όταν είναι, πολλές φορές η επικοινωνιακή τεχνική δεν είναι επαρκής ώστε τελικά το «μήνυμα» που διαδίδουν στο κοινό να είναι συγκεχυμένο.

Από τις βασικές πηγές πληροφόρησης (ΜΜΕ, διαδίκτυο, γιατροί, συγγενείς και φίλοι, βιβλία, φυλλάδια), το 71% δείγματος ελληνικού πληθυσμού δηλώνει τον γιατρό σαν κυριότερη και πλέον αξιόπιστη πηγή πληροφοριών. Ανάλογα ποσοστά δίνει και η υπόλοιπη Ευρώπη. Είναι όμως και οι ίδιοι οι γιατροί επαρκείς και αντάξιοι αυτού του καθήκοντος ; Επ αυτού, έχει φανεί από έρευνες ότι η κατοχή επιστημονικών γνώσεων από μόνη της δεν είναι επαρκής εξοπλισμός για τους γιατρούς να παίξουν αυτόν τον επικοινωνιακό ρόλο. Οι περισσότεροι, αυτοδίδακτοι στην επικοινωνία και εν πολλοίς ανεπαρκείς, έχουν μεγάλη ασυμφωνία στο τι νομίζουν πως χρειάζεται ή πιστεύει το κοινό και τι του εξηγούν κάθε φορά. Επιπλέον, παρεμβαίνει και ένα «ιδεολογικό» ζήτημα, ότι οι περισσότεροι έχουν εκπαιδευτεί και συντηρούν ένα πατερναλιστικό μοντέλο σχέσης με τον «προς –θεραπεία-άρρωστο» και τουλάχιστον σε θέματα πρωτοβάθμιας φροντίδας και πρόληψης, οι περισσότεροι (διεθνώς!) ενοχλούνται όταν ο εξυπηρετούμενος συζητά τις αποφάσεις που τον αφορούν, ερμηνεύοντάς το σαν αμφισβήτηση της αυθεντίας τους. Είναι όμως πλέον σαφές ότι η επιτυχία προγραμμάτων δημόσιας υγείας εξαρτάται απόλυτα από την ενεργητική συμμετοχή του κοινού, ενός κοινού που όχι απλώς έχει πεισθεί, αλλά και αναλαμβάνει το ίδιο πολλούς απαραίτητους χειρισμούς.

Σήμερα, σε όλες τις χώρες και με δεδομένη την δραστηριοποίηση ομάδων και ενώσεων για τα δικαιώματα των πολιτών και των ασθενών, επιτρέπεται αποχή από το εθνικό εμβολιαστικό πρόγραμμα για θρησκευτικούς ή φιλοσοφικούς λόγους, με παράλληλη όμως πολιτική καθοδήγησης να επιλέξει τελικά ο ενδιαφερόμενος την κυρίαρχη τακτική: ( έλεγχος της συμμόρφωσης στο πρόγραμμα πχ όταν το παιδί θα πάει σχολείο, πανεπιστήμιο, στον στρατό, κατασκηνώσεις, εργασία κλπ). Αυτό ως μια προσπάθεια εξισορρόπησης της ατομικής ελευθερίας με την προστασία του συλλογικού συμφέροντος, γιατί πάλι υπάρχει η εμπειρία ότι όταν δόθηκε περισσή φροντίδα για το πρώτο, κινδύνεψε εκ νέου το δεύτερο: Στην Αγγλία πχ μετά από εφαρμογή της ελεύθερης επιλογής για τον αντικοκκυτικό εμβολιασμό (λόγω του σάλου που προαναφέραμε), αυξήθηκε κατακόρυφα η βρεφική θνησιμότητα από τον ίδιο τον κοκκύτη. Κάτι ανάλογο συνέβη στην πρώην ΕΣΣΔ, στην οποία η ελεύθερη επιλογή είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση της κάλυψης για την διφθερίτιδα και την εμφάνιση επιδημίας.

Ο γιατρός πάντως, φορέας συνήθως της αναγκαιότητας των εμβολιασμών για το «κοινό καλό» της ελάττωσης των λοιμωδών νοσημάτων σε πληθυσμιακό επίπεδο, οφείλει να ενημερώνει για τα παραπάνω το κοινό, χωρίς να παραλείπει να ενημερώνει για τους πιθανούς ατομικούς κινδύνους, ώστε να είναι σεβαστή και η αυτονομία του κάθε ενδιαφερόμενου, όση δυσκολία κι αν επιφέρει αυτό. Σ αυτήν την κατεύθυνση οι επικοινωνιακές και τεχνικές αρετές ιδιαίτερα του Ελληνικού ιατρικού σώματος (ακόμη και της παιδιατρικής ειδικότητας που φέρεται ως η καλύτερη στην επαφή με όλη την οικογένειας) χρειάζονται μεγάλη ενίσχυση από εκπαιδευτικό υλικό πρακτικών αγωγής υγείας, που στην ελληνική γλώσσα και το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι ελάχιστο.

Μια πολύ γενική και επιγραμματική αναφορά όσων πρέπει να γνωρίζει το κοινό για τους εμβολιασμούς εκτίθεται παρακάτω:

· Τα εμβόλια προφυλάσσουν από τη νόσηση
· Όλα τα εμβόλια έχουν κάποιες παρενέργειες διαφορετικές για τον καθένα σε άλλοτε άλλο ποσοστό.
· Προτού γίνει οποιοσδήποτε εμβόλιο ο γιατρός οφείλει να ενημερωθεί από τον ενδιαφερόμενο αν αυτός: α)έχει στο παρελθόν σοβαρή οργανική αντίδραση σε ανάλογο εμβολιασμό. β) πάσχει από κάποια ασθένεια ή παίρνει κάποια φάρμακα. Γ) είναι έγκυος.
· Η νόσηση σε εμβολιασμένο δεν αποκλείεται εντελώς.
· Οι περισσότεροι εμβολιασμοί προφυλάσσουν το άτομο άμεσα αλλά και έμμεσα μέσω της συλλογικής ανοσίας.
· Δεν μεταδίδεται λοιμογόνος παράγοντας από τον εμβολιασμένο στο περιβάλλον του, με εξαίρεση το εμβόλιο τύπου Sabin για την πολιομυελίτιδα.
· Τα προτεινόμενα εμβόλια και το «σχήμα» εφαρμογής τους αλλάζουν συχνά, προσαρμοζόμενα σε νέα δεδομένα..
· Τα εμβόλια δεν αφορούν μόνο στην παιδική ηλικία αλλά σε όλη τη ζωή, γιατί και οι ενήλικοι κινδυνεύουν κατά περίπτωση να νοσήσουν.

Αυτά τα στοιχεία που βρήκα απο Ιατρική ιστιοσελίδα είναι πολύ σημαντικά επίσης πρέπει να γνωρίζουμε ότι για την γρίππη ο Ιός της γρίππης παθαίνει πολύ συχνά μεταλλάξεις που έχει σαν αποτέλεσμα και εμβολιασμό να κάνεις, να σου είναι παντελώς άχρηστος.

Δίαβασα ένα ενδιαφέρον κείμενο που αξίζει να του δώσετε βάση(είναι στην ιστιοσελίδα (.pressgr.eu)

Το εμβόλιο προκαλεί έντονη ανοσολογική διέγερση, με παραγωγή αντισωμάτων. Τα πρώτα αποτελέσματα από κλινικές μελέτες δείχνουν εξαιρετική ανοχή και ασφάλεια του εμβολίου, με λίγες παρενέργειες που περιλαμβάνουν πρήξιμο, πόνο στην θέση της ένεσης, μυϊκά άλγη, κακουχία, ελαφρό γριπώδες σύνδρομο για λίγες ημέρες μετά την ένεση. Τα πρώτα αποτελέσματα που υπάρχουν από κλινικές μελέτες δεν δείχνουν αυξημένες παρενέργειες συγκριτικά με συνήθη εμβόλια, αν και γενικώς τα εμβόλια είναι απαγορευτικά για ορισμένες κατηγορίες ατόμων (π.χ. θανατηφόρες αλλεργίες σε συστατικά του εμβολίου).

Τα παραπάνω δεδομένα σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τα εμβόλια έχουν αποδειχτεί παραδοσιακά άριστο μέσο πρόληψης για τις λοιμώξεις στο δυτικό κόσμο με καλό profile ασφάλειας για τα περισσότερα άτομα, οδήγησε το FDA στις ΗΠΑ να εγκρίνει πρόσφατα το εμβόλιο H1N1 novel influenza 2009 και να υιοθετήσει μία επιθετική πολιτική εμβολιασμού τριών φάσεων. Με βάση την πολιτική αυτή προβλέπεται προοδευτικώς μαζικός εμβολιασμός του πληθυσμού. Ορισμένοι βλέπουν σε αυτήν την επιθετική πολιτική εμβολιασμών ισχυρές φαρμακοβιομηχανίες ή την υπάρχουσα οικονομική κρίση που ταλανίζει επιχειρηματικά συμφέροντα.

Στην ιστοσελίδα του CDC (http://www.cdc.gov/) ειδικότερα αναγράφεται:
ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΑΜΕΣΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ
Έγκυες
Άτομα που ζουν με παιδιά κάτω των 6 μηνών
Επαγγελματίες υγείας
Όλα τα άτομα από 6 μηνών έως 24 ετών
Άτομα 25 έως 64 ετών με προβλήματα υγείας που τους εντάσσουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΠΑΡΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΜΒΟΛΙΩΝ
Όλα τα άτομα 25 με 64 ετών

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΣΕ ΤΡΙΤΗ ΦΑΣΗ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΠΑΡΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΜΒΟΛΙΩΝ
Όλα τα άτομα άνω των 64 ετών.

Ωστόσο, υπάρχει μία ευρεία αμφισβήτηση από αρκετούς μαχόμενους ιατρούς παγκοσμίως, αναφορικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα του εμβολίου. Η αμφισβήτηση αυτή δεν είναι αβάσιμη με δεδομένα ότι :

· Ο παρόν ιός ταυτοποιήθηκε τέλη Απριλίου του 2009. Οι υπάρχουσες μελέτες είναι λίγες συγκριτικά με τις μελέτες που έχουμε για τα παλιά εμβόλια και μάλιστα η διάθεση του στην αγορά είναι μάλλον πρόωρη. Αρκετές φορές απαιτούνται έξι μήνες για την παραγωγή ασφαλούς εμβολίου μετά την πρώτη ταυτοποίηση του ιού που είναι υπεύθυνος για μία πανδημία.

· Υπάρχει η αρνητική εμπειρία από την εσπευσμένη κυκλοφορία εμβολίου της γρίπης το 1976, το οποίο αφορούσε μάλιστα συγγενή ιό που έφερε γονίδια γρίπης των χοίρων. Το παραχθέν εμβόλιο που διετέθη μαζικώς για εμβολιασμό, λόγω ανάλογης επιδημίας γρίπης, σύντομα αποσύρθηκε λόγω αυξημένης συχνότητας εμφάνισης ενός σπάνιου νευρολογικού συνδρόμου, του συνδρόμου GUILLAIN BARRE.

· «Προσδοκάται» ότι το νέο εμβόλιο θα έχει το ίδιο profile ασφάλειας με το εποχιακό εμβόλιο της γρίπης. Θέματα ωστόσο που αφορούν την ασφάλεια του νέου εμβολίου θα διερευνηθούν πλήρως μετά την ευρεία κυκλοφορία του, όπως εξάλλου ομολογείται ευθαρσώς και από το CDC στην ιστοσελίδα του. Ήδη το VACCINE ADVERSE REPORTING SYSTEM για το εμβόλιο Η1Ν1 στις ΗΠΑ είναι σε πλήρη ετοιμότητα.

Ο μάχιμος κλινικός ιατρός με δεδομένα τα μικρά ποσοστά θανατηφόρων επιπλοκών του ιού στην Ελλάδα είναι συχνά επιφυλακτικός στην παρούσα τουλάχιστον φάση, απέναντι σε μία επιθετική πολιτική μαζικών εμβολιασμών έναντι του Η1Ν1

Dr. Aναστασία Μοχοβάκη

Ιατρός Eιδική Παθολόγος

Χρειάζεται προσοχή και να υπάρχει μια σωστή κρίση απέναντι στον εμβολιασμό της γρίππης...

Διότι οι φαρμακοβιομηχανίες βγάζουν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΟΣΑ 

 

ΥΓ
Ντρέπομαι για τους Γιατρούς εκείνους που λένε ότι δεν υπάρχουν εύκολα παρενέργειες και ότι είναι όλα μια χαρά...
Ο καθένας αναλαμβάνει την δική του ατομική ευθύνη για το εμβόλιο , έτσι και αλλιώς ζούμε σε έναν πλανήτη που αντί ο άνθρωπος να έχει μια συνειδητή οικολογική συνείδηση κάνει τα πάντα για να καταπολεμήσει το περιβάλλον...
Αν είχαμε καλύτερο περιβάλλον ίσως να μην υπήρχαν τόσες μεταλλάξεις σε Ιούς και Βακτήρια

Ιβάνοβα όπως λέμε Κούνεβα

Aν και γενικότερα απέχω απο το blog και κάνω κάποιες δουλειές και έχω τρεξίματα αυτό το καιρό, διάβασα κάτι στο blog του ατσάραντου και πραγματικά σαν άτομο ενοχλήθηκα απο αυτά που γίνονται γύρω μου και ο κόσμος μας και η κοινωνία  τα έχει γραμμένα στους όρχεις του.
Κοιτώντας μόνο την δουλεία του και τον τρόπο επιβίωσης του...

Δίαβαζω  απο τον ατσάραντο

ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΗ ΜΙΛΕΝΑ ΙΒΑΝΟΒΑ-ΤΩΡΑ

Στο τόπο μας υπήρξαμε μάρτυρες τις τελευταίες ημέρες ενός ακόμη περιστατικού που οδήγησε στη δικαστική περιπέτεια μία Βουλγάρα Υπήκοο, πολίτη της Ευρωπαικής Ένωσης.

Η περιπέτεια της υποδηλώνει τις αυξανόμενες λογικές καταστολής και συρρίκνωσης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών και μεγαλώνει τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα των πολιτών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών όσων ζούν σ αυτό το τόπο.
Γιατί

Δε μπορεί να δικάζεται εργαζόμενη το 2002 γιατί είχε λήξει η Άδεια Διαμονής της και γιατί δεν είχε βιβλιάριο υγείας, να καταδικάζεται σε 30 ημέρες φυλακή, μετατρέψιμη, το 2006 να ξαναδικάζεται ερήμην για τα ίδια αδικήματα σε 10 μήνες φυλάκιση και 1500 ευρώ χρηματική ποινή και να διατάσσεται η δικαστική της απέλαση και το 2009, όταν επιστρέφει στην Ελλάδα να συλλαμβάνεται από την Αστυνομία με σκοπό να απελαθεί, να καταφεύγει στο Δικαστήριο και να απορρίπτονται οι δίκαιοι ισχυρισμοί της με αποτέλεσμα τη κράτηση της και τη δικαστική της απέλαση.

Γιατί

Πρόκειται για κρούσμα αυθαιρεσίας και αναίρεσης κάθε έννοιας κράτους δικαίου η καταδίκη ενός ανθρώπου δύο φορές για την ίδια πράξη .

Γιατί

Το ‘"αδίκημα" της παράνομης εισόδου στην Ελλάδα δεν υφίσταται πλέον, αφού η Βουλγαρία είναι ήδη μέλος της Ευρωπαικής ‘Ενωσης .

Το παραπάνω ιστορικό καταπάτησης της ελευθερίας και των δικαιωμάτων μιας εργαζόμενης και φοιτήτριας, υπηκόου της Ευρωπαικής Ένωσης μας ανησυχεί, ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο, που πολλαπλασιάζονται τα κρούσματα κρατικής αυθαιρεσίας και καταστολής των δικαιωμάτων των μεταναστών, στα πλαίσια της διακηρυγμένης, άνωθεν, μηδενικής ανοχής. Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση της Μιλένας Ιβάνοβα από τα κρατητήρια του Αστυνομικού τμήματος Ζακύνθου και την ακύρωση της καταδικαστικής, σε βάρος της, απόφαση για ανύπαρκτα πλέον "αδικήματα".


Δεν ανήκω στην εργατική τάξη, ούτε είμαι κομματικό στέλεχος κάποιου ακραίου χώρου, όσοι με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν τι λέω και πως το λέω.

Σε μια εποχή που για όλα φταίνε οι μετανάστες, για όλα φταίνε οι Εβραίοι, για όλα φταίνε οι Δημοσιογράφοι, για όλα φταίνε οι πολιτικοί, για όλα φταίει ο τάδε και ο δείνα, ο μικροαστός ΝεοΈλληνας υποκρίνεται κοινωνικά και ατομικά, με αποτέλεσμα εγκλήματα που γίνονται εις βάρος ατόμων που είναι οι μειονότητες στην κοινωνία, όλοι σιωπαίνουμe...

Μένει μονάχα να ακολούθησουμε τους λόγους του Ανδρέα Κάλβου  στην 9 ωδή είς Ελευθερία...


Κάθε εργαζόμενος που καταδικάζεται άδικα, όχι για έγκλημα που έχει κάνει εις βάρος στην εργασία του, αλλά για θέματα τα οποία το κράτος δεν  εφαρμόζει δίκαια το νόμο και σε περιπτώσεις όπως Χριστοφοράκου,Βουλγαράκη, Εφραίμ κλπ, βγάζει αποφάσεις αθωοτικές τότε εμένα θα με βρίσκει κόντρα του, διότι πάνω απο όλα η Κοινωνική Δικαιοσύνη και η Ισότητα των πολιτών είναι αυτό που πρέπει να το αποζητάμε.

Η υπόθεση αυτή δεν πήρε την έκταση που περίμενα, σιωπή απο blogs, απο indymedia, απο διάφορους τηλεοπτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς κλπ.
Ελάχιστοι έγραψαν όπως οι στιγματισμένοι

Δεν ξέρω αν έπρεπε να είχε πέσει οξύ πάνω στην Ιβάνοβα, όπως έγινε στην Κούνεβα, να ξυπνήσει ο μικροαστισμός που κρύβει ο ΝεοΈλληνας αλλά συνέχεια γίνονται εγκλήματα ενάντια σε ανθρώπους, ανεξαρτήτος φυλής, χρώματος και Εθνικότητας.

Η σιωπή είναι συνενοχή και χαίρομαι ιδιαίτερα που κάποιοι συμπατριώτες μας, που μπορεί να διαφωνώ κάθετα σε αυτά που πιστεύουν όπως ο ατσάραντος, να αναδεικνύουν τέτοια θέματα στο διαδίκτυο.

Εύχομαι η υπόθεση να μην θαφτεί και να γίνει το γεγονός ποιο ευρέος γνωστό...διότι η αλληλεγγυή μας όπως έγινε και με τον Ηλιόπουλο και με την Κούνεβα, πρέπει να γίνει και με την Ιβάνοβα...




 ΥΓ
Εδώ τσεκάρετε τις υπογραφές για την απέλευθερωση της Ιβάνοβα

Viva Liberta

Τριάντα μέρες σοσιαλισμού και πράσινης ανάπτυξης βιώνουμε και  πραγματικά σας λέω έχω ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΕΙ!!!
 Εχω χεστεί απο την χαρά μου, απο τα μέτρα της νέας κυβέρνησης.

Τι να πούμε για την κατάργηση των stage και την ανανέωση των συμβάσεων απο τα κομματόσκυλα της Δεξιάς, για την αύξηση των μισθών απο τον νέο προυπολογισμό που θα είναι επιτέλους Σοσιαλιστικός ή μήπως για την Εθνικοποιήση του λιμανιού του Πειραιά(διότι πάντα στηρίζουμε την Ελλάδα!!!), επίσης αν δεν κάνω λάθος απο εδώ και πέρα, όπως λέει ο ΓΑΠ, πρώτα ο πολίτης(έφτιαξε και Υπουργείο προστασίας του Πολίτη) άσχετα αν εδώ και καιρό η εγκληματικότητα έχει ανέβει θεαματικά.

Μην ξεχάσω ότι η νέα κυβέρνηση θα στηρίξει την δημόσια υγεία, προσφέροντας το εμβόλια στο λαό δωρέαν χωρις να συνεισφέρουν απο το εισόδημα τους.



Τριάντα ημέρες πραγματικού Σοσιαλισμού, που μας έχει φέρει πολύ μπροστά, άσε που έχουμε την στήριξη Η.Π.Α(ο obama έχει αντιγράψει τον Γιώργο) και η Ε.Ε μας στηρίζει για ανορθώσουμε την οικονομία μας απο την δεξιά που τα διάλυσε όλα
 

Πραγματικά η νέα κυβέρνηση που έχει την ισχυρή πλειοψηφία του Ελληνικού λαού(με μόνο ποσοστό 43,8!!!) ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ έργο...

Ωραία και τότε γιατί οι τρελαμένοι αριστεροί και λοιποί φωνάζουν εναντίον της πράσινης ανάπτυξης, γιατί ο Ριζοσπάστης μιλάει για τους απολυμένους εργαζόμενους...

Το έχει πει και ο Πάγκαλος έτσι και αλλιώς το ΚΚΕ «δεν θέλει εκλογές, δεν θέλει δημοκρατία, δεν θέλει ελευθεροτυπία, δεν θέλει ελεύθερες επιχειρήσεις, θέλει «σταλινισμό», και συνέχισε: «Οποιος ψηφίζει ΚΚΕ, ψηφίζει αποχή».

Επίσης για τον Αλέξη Τσίπρα έχει πει πρόκειται για αλλοπρόσαλλο άτομο που πάσχει από εμφανή ναρκισσισμό και δεν είναι η ώρα για τέτοιου είδους φυσιογνωμίες στην πολιτική ζωή του τόπου. Θέλουμε σοβαρούς ανθρώπους, νέους αλλά σοβαρούς. Το να είσαι νέος δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι και χαβαλές».

Τι φωνάζουν όλοι εκείνοι για ανεργία, για προβλήματα και για κοινωνία που ζεί με δύσκολες συνθήκες, τι θέλουν άραγε εκείνοι που κατεβαίνουν στους δρόμους για αντίσταση και δίκαια κοινωνία.

Βιώνουμε τον Σοσιαλισμό ρε, πάρτε το χαμπάρι, το λέει και το Mega και ο Αυτιάς, όλοι μιλάνε με τα καλύτερα λόγια για την νέα εποχή που έχει ανατείλει, βέβαια μην μασάτε, στό δρόμο ο κόσμος φωνάζει γιατί πρέπει να περνάει την ώρα του...

Έτσι μου είπε ένας πράσινος ταρίφας, εξηγόντας μου το τι γίνεται στην Πατρίδα μας, δηλαδή τι να εξηγήσω και τι να του πώ, είμαι ένας νέος που δεν έχω κάψει ακόμα τα όνειρα μου, δεν έχει ακόμα υποταχτεί στις ανάγκες του, θέλει να αλλάξει απλά τις συνθήκες που βλέπει, αλλά όπως εύστοχα είπε είσαι νέος και τα βλέπεις αλλιώς θα είσαι Κομμουνιστής και Αριστερός και μετά θα μετατραπείς δεξιός και ατομιστής, τώρα είναι της ηλικίας ρε μάγκα.
Ο Ταξιτζής  με είχε πιάσει μονότερμα, όπως μονότερμα σε πιάνει κάθε προβατοποιημένο άτομο που είναι  κολλημένο με κάτι, έμεινα άφωνος λέω εντάξει ίσως να κάνω λάθος, μπάς και έχει δίκιο ότι είμαι ένας ρεμβιοζινιστής, ένας απλός νέος που απλά λέει λόγια για να περάσει τις ώρες του, απο την μία κοιτάζω το πορτρέτο του Άρη , του Che, του Κολοκοτρώνη  και απο την άλλη βλέπω τους σύγχρονους ηγέτες της Ελλάδος και τους παγκόσμιους αναμορφωτές του συστήματος, Obama, Barroso , Kissenger κλπ.

Βγάζω έτσι το συμπέρασμα ότι η εικονική πραγματικότητα που μας έχουν πλάσει και η απουσία κριτικής σκέψης στην ατομική κοινωνία, κάνει κουμάντο, η απαξίωση της σκέψης, το γεγονός ότι το να είσαι νέος σημαίνει ότι πρέπει να είσαι ενταγμένος απέναντι στο Σύστημα και μετά να ενταχτείς σαν καλός μικροαστός, είναι μια φυσιολογική εξέλιξη.

Όπως πάντοτε ήταν φυσιολογικά απο την εποχή της Φεουδαρχίας, ότι ο κόσμος χωρίζεται στους αδύναμους και στους δυνατούς, ότι ο αδύναμος πάντα θα έχει το όνειρο να γίνει δυνατός, πάντα θα βγάινουν εξουσίες είτε επαναστατικές, είτε αστικές(όπως λέει και ο Μάρξ) που θα καταργούν τα δικαιώματα της ανθρώπινης υπόστασης.

Εγώ δεν αλλάζω αυτό που πιστεύω, όσο αν κάποιοι φίλοι και γνωστοί προσπαθούν με κάποιο τρόπο να με πείσουν, είμαι άτομο ανοιχτόμυαλο όσο μπορώ και δέχομαι όλες τις ιδέες που υπάρχουνε αρκεί να μην υπάρχει ο φανατισμός.


Εν έτη 2009 και σε ένα αιώνα που τα πράγματα γυρνάνε πίσω σε εργατικούς μεσαίωνες και σε καταστάσεις παρακμής σε όλα τα επίπεδα, αγωνίζομαι τουλάχιστον μέσα απο την κοινωνία και τους θεσμούς, απο διάφορες συλλογικότητες(χωρίς να κρύβω ότι ορισμένες είναι προβατοποιημένες)  μήπως και στο μέλλον, να αφήσω ένα καλύτερο κόσμο για τους μελλοντικούς κατοίκους αυτού του πλανήτη...





Κλείνω με δύο  σπουδαία τραγούδια του Σαββόπουλου απο τις αχαρνές που τραγουδάει ο αγαπημένος Νίκος Παπαζόγλου και του Δημητρη Ζερβουδάκη.

Δώστε βάση στους στίχους...


ΥΓ
Αφιερωμένη η ανάρτηση στην νεολαία που δεν ακολουθεί πιστά απο τα ιδανικά της εποχής...

ΥΓ1
Η επόμενη ανάρτηση θα γίνει στις 20 του μήνα

Δωρεάν Μεταφορά για όλους

Στην Πάτρα υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με τις αστικές συγκοινωνίες και αυτό φαίνεται απο το γεγονός, ότι το αστικό ιδιωτικό ΚΤΕΛ, έχει τιμή εισητηρίου 1 ευρώ για τους φοιτητές, δηλαδή για να πάς 2 φορές στο πανεπιστήμιο, πληρώνεις χαλαρά 4 ευρώ, φαντάσου να έχει μάθημα κάθε ημέρα, πόσα λεφτά βγάζει το ΚΤΕΛ Αχαίας, το οποίο θεωρείται το πιο κερδοφόρο στην Ελλάδα.

Επίσης το γεγονός ότί ο στόλος των λεωφορείων είναι εικοσαετίας(τα γνωστά με την φυσαρμόνικα) και είναι επίκινδυνη η μεταφορά τους τόσο για τον οδηγό, αλλά και για όσους το χρησιμοποιούν, αυτό προσωπικά για εμένα είναι μέγιστο σκάνδαλο, το οποίο η φοιτητική κοινότητα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία για να πιέσει με όποιο μπορεί, την ανανέωση του στόλου των λεωφορείων καθώς και την μείωση του εισητήριου κατα 50 λεπτά όπως είναι στην Αθήνα.

Το θέμα της αστικής συγκοινωνίας στην Πάτρα, είναι ένα συνεχόμενο διαρκές έγκλημα που γίνεται εις βάρος της τσέπης των φοιτητών, είναι γεγονός ότι η Πάτρα ζεί απο τους φοιτητές(είναι η πόλη που έχει τους περισσότερους φοιτητές σε αναλογία κατοίκων), για αυτό χρειάζεται να παρέχει όσο το δυνατόν καλύτερες παροχές.

Μην ξεχνάμε ότι τόσα χρόνα που θεωρείται δυνατό κάστρο της ΚεντροΑριστεράς(και ιδιαιτέρος του ΠΑ.ΣΟΚ), οι παροχές που προσφέρει είναι ευτελή και μίζερες, και υψηλά ενοίκια υπάρχουν σε σχέση με άλλες επαρχιακές πόλεις, καθώς και υπάρχουν ελλείψη σε αρκετά τμήματα υλικοτεχνικές σε αρκετά τμήματα του Πανεπιστήμιου Πατρών(πχ το Μαθηματίκό συστεγάζεται μαζί με το Βιολογικό κλπ).

Όπως διαβάζω στο Best.gr

Κατά 40 ευρώ το μήνα επιβαρύνεται ο οικονομικός προϋπολογισμός των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας προκειμένου να μετακινηθούν με τα αστικά λεωφορεία.




Σε καθημερινή βάση δαπανούν τουλάχιστον 2 ευρώ για την μετακίνηση τους από και προς το Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Για τον λογο αυτό ζήτησαν, με κινητοποίηση και παράσταση διαμαρτυρίας που έκαναν στα γραφεία του αστικού ΚΤΕΛ να τους δοθούν εισιτήρια για δωρεάν μεταφορά.



Τα πράγματα όπως μας είπαν οι ίδιοι γίνονται ακόμα χειρότερα αν συνυπολογίσει κάποιος το γεγονός πως αρκετοί φοιτητές χρειάζεται να μετακινηθούν δυο και τρεις φορές μέσα στην ημέρα προς το Πανεπιστήμιο για να παρακολουθήσουν μαθήματα και εργαστήρια.. Άκαρπη όμως λένε πως ήταν η συνάντηση που είχαν προ ημερών με την Πρυτανική Αρχή. Εν τω μεταξύ αδυναμία να ικανοποιήσει το αίτημα τους για δωρεάν μεταφορά δηλώνει και το Αστικό ΚΤΕΛ Πάτρας..



Την ίδια ώρα δεν έχει προκηρυχθεί ακόμα ο διαγωνισμός για την έκδοση της εκπτωτικής κάρτας που είχε διανεμηθεί πέρυσι στους φοιτητές .Με την χρήση της κάρτας και με το ποσό των 15 ευρώ το μήνα οι φοιτητές είχαν εξασφαλίσει την μεταφορά τους..

Τα συμπεράσματα δικά σας...



ΥΓ
Και μετά μας φταίνε οι κακοί φοιτητές που είναι για κάποιους τα παράσιτα της κοινωνίας(όπως λέει ο Αγαπητός Λαβίθης)

Πάντως συγχαίρω τα παιδιά που΄κάνουν τα πάντα για να σταματήσει αυτή η οικονομική ληστεία στην τσέπη των φοιτητών

Διότι σε καμία Ευρωπαική χώρα ακόμα και στην Βουλγαρία η μετακίνηση με τα ΜΜΜ για τους φοιτητές είναι ΔΩΡΕΑΝ(εφόσον έχουν σπουδαστική ταυτότητα)...